Εργασιακές σχέσεις: το μεγάλο στοίχημα της Κυβέρνησης

Εργασιακές σχέσεις: το μεγάλο στοίχημα της Κυβέρνησης

Άρθρο Σωκράτη Βαρδάκη στη Νέα Σελίδα. 

Οι μνημονιακές μεταρρυθμίσεις που επέβαλαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις στην αγορά εργασίας υποβάθμισαν σημαντικά τη διαπραγματευτική θέση των εργαζομένων χωρίς να συμβάλουν, όπως επικαλείτο η νεοφιλελεύθερη ρητορική, στην ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Η μείωση του μισθολογικού κόστους σε καμία περίπτωση δεν δημιούργησε προοπτικές αναταγωνιστικότητας. Οι παρεμβάσεις στο ύψος του εργασιακού κόστους ακύρωσαν στην πράξη τη βιοποριστική λειτουργία του μισθού, ταυτόχρονα οδήγησαν σε βαθιά ύφεση, κατάρρευση της εσωτερικής ζήτησης και εντέλει σε δραματική αύξηση της ανεργίας, της φτώχειας και των κοινωνικών ανισοτήτων.

Όταν, για την αντιπολίτευση οι συλλογικές διαπραγματεύσεις είναι ιδεοληψία της αριστεράς, για την σημερινή Κυβέρνηση αποτέλεσαν ένα μεγάλο στοίχημα το οποίο κερδίθηκε μετά από μεγάλες μάχες. Η ανάκτηση βασικών συλλογικών δικαιωμάτων , τα οποία ισοπεδώθηκαν την περίοδο των δύο πρώτων μνημονίων , ήταν αδιαπραγμάτευτη. Η αρχή της επεκτασιμότητας και η αρχή της ευνοικότερης ρύθμισης επανέρχονται και ο ΟΜΕΔ θα ξαναγίνει πεδίο συνεννόησης και εξεύρεσης λύσεων, με σκοπό την προστασία των εργαζομένων.

Εκεί που για πολλά χρόνια δεσπόζουσα θέση στο εργασιακό περιβάλλον είχε η ευνοική μεταχείριση εργοδοτών που τρομοκρατούσαν εργαζόμενους, σήμερα παίρνει σώμα και οστά η επιβολή κυρώσεων στις περιπτώσεις παραβίασης των διατάξεων της εργατικής νομοθεσίας, αποδεικνύοντας ότι η ασυδοσία τιμωρείται και καμία παραβατική συμπεριφορά δεν συγχωρείται. Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί ενισχύονται και το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο ισχυροποιείται, ώστε οι εργαζόμενοι να προστατεύονται από την αδήλωτη εργασία, φαινόμενο που όχι μόνο παραβιάζει βασικά δικαιώματα αλλά πλήττει και τα δημόσια έσοδα και το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας.

Το αμέσως επόμενο διάστημα ακολουθεί σειρά μέτρων που προωθεί η Κυβέρνηση και στοχεύει στον ακόμα μεγαλύτερο περιορισμό της εργασιακής επισφάλειας, στην πρόληψη και αντιμετώπιση της καταπόνησης των εργαζομένων σε υπαίθριες εργασίες, οι οποίοι καταπονούνται κατά τους θερινούς μήνες, στην επέκταση του πεδίου εφαρμογής του επιδόματος αφερεγγυότητας, ώστε να καταλαμβάνει το σύνολο των συλλογικών διαδικασιών αφερεγγυότητας του εργοδότη, πέραν της κλασικής περίπτωσης της πτώχευσης. Εξίσου σημαντικό κομμάτι αποτελεί η αντιμετώπιση της αδήλωτης εργασίας, με μια συνολική αλλαγή της λογικής του προστίμου, από την αμιγώς εισπρακτική σε μία λογική περισσότερης δικαιοσύνης προς τον αδήλωτο εργαζόμενο. Το πρόστιμο για κάποιον εργοδότη που απασχολεί αδήλωτο εργαζόμενο, θα μειώνεται αν αυτός ο εργοδότης προχωρήσει σε πρόσληψή του αδήλωτου εργαζόμενου και ανάλογα με το χρονικό διάστημα της σύμβασης εργασίας που υπογράφεται, θα μειώνεται και το πρόστιμο. Σε περίπτωση υποτροπής, το πρόστιμο θα διπλασιάζεται, χωρίς δυνατότητα έκπτωσης.

Εδώ και τρία χρόνια η Κυβέρνηση προσπαθεί συστηματικά να επαναφέρει την εργασιακή κανονικότητα στην Ελλάδα. Βιώσαμε μεγάλη καταστροφή και αποδιάρθρωση των κοινωνικών δικαιωμάτων, με τις εργασιακές σχέσεις να απορρυθμίζονται πλήρως. Αναλάβαμε το 2015 κυριολεκτικά μια εργασιακή ζούγκλα με την ανεργία να αγγίζει το 29%, τους ανέργους να φτάνουν το 1,5 εκατομμύριο και τους νέους επιστήμονες να μεταναστεύουν στο εξωτερικό. Μέσα σε αυτή την κατάσταση η Κυβέρνηση με ένα μείγμα πολιτικής με κοινωνικοοικονομικά δίκαιο προσανατολισμό, έδωσε αγώνες για την προστασία των δικαιωμάτων των εργαζομένων και την ισχυροποίηση της θέσης τους, για την μείωση της ανεργίας, και την δημιουργία προοπτικών απασχόλησης. Το βασικότερο όμως όλων είναι ότι σήμερα καταφέρνουμε να αποκτήσουν ουσιαστικό περιεχόμενο οι συλλογικές διαπραγματεύσεις και οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας.

Authored by: sokratis